Σαν σήμερα, η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Η δικαίωση όσων για αιώνες κράτησαν ζωντανή την ελληνική συνείδηση στην Μακεδονία!

 

Επιχρωματισμένη εικόνα του διαδόχου Κωνσταντίνου, ο οποίος εισέρχεται στην Θεσσαλονίκη με τα ελληνικά στρατεύματα 

26 Οκτωβρίου, η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης:

 Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός έθνους που δεν αποτελούν απλώς σταθμούς του χρόνου, αλλά ζωντανά σύμβολα της ψυχής, της πίστης και της ακατάβλητης θέλησής του. 

Μία από αυτές τις μεγάλες στιγμές είναι η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, στις 26 Οκτωβρίου 1912. Μια ημέρα που δεν σματοδότησε μόνο την απελευθέρωση μιας ιστορικής πόλης, αλλά την επιστροφή ενός τόπου με βαθιές ρίζες στον ελληνισμό, πίσω στην αγκαλιά της ελεύθερης πατρίδας.

Για να αντιληφθούμε το μέγεθος εκείνου του ιστορικού γεγονότος, πρέπει να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η Ελλάδα, παρά τις δυσκολίες, τις πληγές και τις απογοητεύσεις του παρελθόντος, ετοιμαζόταν να διεκδικήσει ξανά τη θέση που της αναλογούσε στην ιστορία.

Το 1912, η Ελλάδα, μαζί με τη Σερβία, τη Βουλγαρία και το Μαυροβούνιο, συμμετείχε στη συμμαχία των βαλκανικών κρατών εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι ξεκινούσαν και μαζί τους άνοιγε ένα νέο κεφάλαιο για τον ελληνισμό.

Επιχρωματισμένη εικόνα ελλήνων στρατιωτών να παρελαύνουν στην απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη

 

Ο ελληνικός στρατός, υπό την ηγεσία του διαδόχου Κωνσταντίνου, προέλαυνε νικηφόρα στη Μακεδονία. Από τη Θεσσαλία προς τη δυτική και κεντρική Μακεδονία, οι Έλληνες στρατιώτες βάδιζαν μέσα από δύσβατα εδάφη, αντίξοες συνθήκες και διαρκείς συγκρούσεις. Δεν τους κινούσε μόνο η στρατιωτική αποστολή. Τους οδηγούσε η συναίσθηση ότι κάθε βήμα τους πλησίαζε στην απελευθέρωση ελληνικών πληθυσμών, ιστορικών τόπων και αλύτρωτων πατρίδων.

Στα στενά του Σαρανταπόρου, στα Γιαννιτσά και σε κάθε πεδίο μάχης, γράφονταν σελίδες ανδρείας και αυταπάρνησης. Απλοί άνθρωποι, αγρότες, εργάτες, νέοι από κάθε γωνιά της Ελλάδας, άφησαν πίσω τις οικογένειές τους και έγιναν μέρος μιας μεγάλης εθνικής προσπάθειας.

 Η προέλαση του ελληνικού στρατού ήταν εντυπωσιακή. Η νίκη στα Γιαννιτσά, στις 19-20 Οκτωβρίου 1912, άνοιξε τον δρόμο προς τη Θεσσαλονίκη. Η ιστορική πόλη, η συμβασιλεύουσα του Βυζαντίου, η πόλη του Αγίου Δημητρίου, βρισκόταν πλέον κοντά στην ελευθερία.

Και τότε ήρθε η μεγάλη ώρα: Στις 26 Οκτωβρίου 1912, ανήμερα της γιορτής του πολιούχου της, Αγίου Δημητρίου, η Θεσσαλονίκη παραδόθηκε στον ελληνικό στρατό. Ο Οθωμανός διοικητής Χασάν Ταχσίν Πασάς υπέγραψε το πρωτόκολλο παράδοσης και η ελληνική σημαία υψώθηκε στην πόλη.

Τι ιστορική σύμπτωση! Την ημέρα που η πόλη τιμούσε τον προστάτη της, άνοιγε μια νέα σελίδα στην ιστορία της.

Ήταν η δικαίωση γενεών που κράτησαν ζωντανή την ελληνική ταυτότητα της Μακεδονίας. Ήταν η χαρά εκείνων που περίμεναν την ελευθερία και η συγκίνηση εκείνων που είχαν αγωνιστεί και θυσιαστεί για να φτάσει αυτή η στιγμή.

Η Θεσσαλονίκη δεν ήταν απλώς μια ακόμη πόλη που περνούσε σε ελληνικά χέρια. Ήταν ένα πολύτιμο κομμάτι της ιστορικής και πολιτιστικής ταυτότητας του ελληνισμού. Μια πόλη που κουβαλούσε αιώνες ιστορίας, από την αρχαία Μακεδονία και τη βυζαντινή αυτοκρατορία μέχρι τους νεότερους αγώνες του Έθνους.

Και πίσω από αυτή τη μεγάλη νίκη υπήρχε ένας ολόκληρος λαός.

Οι στρατιώτες που πολέμησαν στα μέτωπα. Οι εθελοντές που έσπευσαν να καταταγούν. Οι γυναίκες που στήριξαν τις οικογένειες και την πολεμική προσπάθεια. Οι άνθρωποι της Μακεδονίας που διατήρησαν την ελληνική τους συνείδηση μέσα σε δύσκολες εποχές. Όλοι είχαν το δικό τους μερίδιο σε αυτή την ιστορική δικαίωση.

Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη παρακαταθήκη των Βαλκανικών Πολέμων: ότι ένας λαός μπορεί να ξεπεράσει τις διαφορές του, όταν θέτει πάνω από όλα το κοινό καλό και τον κοινό σκοπό.

Η ιστορία μας διδάσκει πως η δύναμη της Ελλάδας δεν βρίσκεται μόνο στα όπλα της, αλλά κυρίως στην ενότητα των ανθρώπων της.

Σήμερα, περισσότερο από έναν αιώνα μετά, η επέτειος της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης δεν είναι μια απλή αναφορά σε ένα ένδοξο παρελθόν. Είναι μια υπενθύμιση ευθύνης απέναντι στην ιστορία μας και στις επόμενες γενιές.

Δεν καλούμαστε να ζήσουμε με τις δόξες του χθες, αλλά να αντλήσουμε δύναμη από αυτές για να οικοδομήσουμε το αύριο. Να θυμόμαστε ότι η πατρίδα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός κόμματος, καμίας παράταξης, καμίας γενιάς. Είναι η κοινή μας κληρονομιά και η κοινή μας ευθύνη.

Οι Έλληνες μπορεί να διαφωνούμε, να έχουμε διαφορετικές απόψεις και διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις. Αυτό είναι δικαίωμα και στοιχείο της δημοκρατίας μας. Υπάρχουν, όμως, αξίες που πρέπει να μας ενώνουν: η αγάπη για την Ελλάδα, ο σεβασμός στην ιστορία, η υπεράσπιση της ελευθερίας, η αλληλεγγύη και η πίστη στις δυνατότητες του λαού μας.

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης μας υπενθυμίζει ότι η Ελλάδα μεγαλούργησε όταν οι Έλληνες στάθηκαν μαζί, με αποφασιστικότητα, αυτοπεποίθηση και αίσθημα ευθύνης.

Γιατί η Ελλάδα δεν είναι μόνο η γη που κληρονομήσαμε. Είναι η ιστορία που κουβαλάμε, οι αξίες που υπερασπιζόμαστε και το μέλλον που έχουμε χρέος να δημιουργήσουμε όλοι μαζί.

Και όσο θυμόμαστε, όσο τιμούμε και όσο παραμένουμε ενωμένοι, η ιστορία αυτού του τόπου θα συνεχίζει να αποτελεί πηγή δύναμης και έμπνευσης.

Επικοινώνησε μαζί μας στο: omopsyhia@gmail.com