ΟΜΟΨΥΧΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ

  Γιατί ο Παύλος Μελάς είναι πρότυπο μας; Ο Παύλος Μελάς είναι πρότυπο μας, διότι οι αξίες και τα ιδανικά που τον διέπουν, τόσο πολύ λείπουν από την κοινωνία μας σήμερα.    Πρόκειται για έναν πατέρα που παρά την νοσταλγία του παιδιού του αγωνίζεται και μπαίνει στον πόλεμο. Μπαίνει στον πόλεμο, γιατί ξέρει ότι ο αγώνας αυτός θα παραδώσει ένα καλύτερο αύριο. Και δίνει μάχη για την τιμή του τόπου, έτσι ώστε να μην ντραπεί ποτέ η γυναίκα του για τον άντρα της.  Σε μια επιστολή του στη σύζυγό του Ναταλία Δραγούμη έγραφε:  «Δεν παύω να σκέπτωμαι το παιδί μου. Του εύχομαι με όλη μου την καρδιά, όταν έλθη η σειρά του, να αισθανθεί την χαράν που αισθανόμεθα όλοι εδώ ότι υπερασπιζόμεθα την πατρίδα. Δεν φαντάζεσαι, αγάπη μου, πόσον γλυκύ είναι αυτό το συναίσθημα. Γνωρίζομεν όλοι ότι από ημάς εξαρτάται η τιμή του τόπου μας και είμεθα υπερήφανοι δι’ αυτό. Ο καθένας μας έχει πεποίθηση εις τον εαυτόν του. Ο,τι και να είναι το αποτέλεσμα του πολέμου, η Ελλάς δεν θα εντραπή διά ...

 Τα όνειρά μας μπαίνουν σε κουτιά και τα κουτιά αυτά ορίζουν τη ζωή μας.   Η στέγη, από βασικό αγαθό, έχει γίνει πολυτέλεια για την πλειοψηφία των Ελλήνων.   Πολλοί φοιτητές αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις φιλοδοξίες και τους στόχους τους, καθώς το βάρος μετατοπίζεται από τις σπουδές στην καθημερινή επιβίωση. Μια επιβίωση που αποτελεί πλέον καθημερινό αγώνα για τους περισσότερους εργαζόμενους και οικογενειάρχες. ​Υπό το πρίσμα αυτό, κατανοώ και στέκομαι στο πλευρό όσων αγωνίζονται στην Πλατεία Συντάγματος, διαμαρτυρόμενοι για το αυξανόμενο κόστος στέγασης και την υποχρηματοδότηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Μια διαμαρτυρία που εκφράστηκε μέσα από τη συμβολική κίνηση των φοιτητών να κατασκηνώσουν στην πλατεία Συντάγματος.   Χαρακτηριστικά, οι φοιτητές δηλώνουν:  Καλούμαστε να πληρώνουμε ενοίκια των 500–650 ευρώ, κι αυτό ακόμα και για μια γκαρσονιέρα ή ένα στούντιο. Όταν η καθημερινότητα μετατρέπεται σε μια συνεχή, εξαντλητική εξίσωση επιβίωσης, η ίδια η έννο...

  ​Σαν σήμερα, στις 14 Οκτωβρίου του 1976, ξεκίνησε στο δικαστήριο η πολύκροτη δίκη του 36χρονου τότε δικηγόρου Γιώργου Καματερού . Στο εδώλιο δεν καθόταν απλώς ένας κατηγορούμενος, αλλά το σύμβολο μιας από τις πιο παράδοξες και τραγικές συλλογικές αυταπάτες της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Η δίκη εκείνη σήμανε την τυπική αυλαία σε μια ιστορία που είχε ξεκινήσει λίγους μήνες νωρίτερα, όταν ο Καματερός κατάφερε να πείσει χιλιάδες ανθρώπους ότι κρατούσε στα χέρια του το «θαυματουργό» φάρμακο κατά του καρκίνου. Το «θαυματουργό» νερό που "νικά" τον καρκίνο  ​Η ιστορία ξεκίνησε τις πρώτες ημέρες του Φεβρουαρίου του 1976. Ο Γιώργος Καματερός άρχισε να μοιράζει με βυτιοφόρα στις γειτονιές της Αθήνας. Και πολύ γρήγορα στην επαρχία, το «ιαματικό» νερό που υποτίθεται πως μετέφερε από την Κω. ​Παρά τις άμεσες προειδοποιήσεις και τις έντονες αντιδράσεις του ιατρικού κόσμου, το θέμα πήρε τεράστιες διαστάσεις. Μεγάλο μέρος του τύπου της εποχής, με προεξάρχοντα «Τα Νέα», στήριξε με τη στ...

  Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό Πέμπτης, όταν οι καμπάνες των εκκλησιών άρχισαν να χτυπούν χαρμόσυνα, καλώντας τους Αθηναίους να ξεχυθούν στους δρόμους και να πανηγυρίσουν το τέλος της γερμανικής κατοχής.  Χιλιάδες κόσμου με τη γαλανόλευκη στα χέρια αλληλοασπάζονταν, αναφωνώντας «Χριστός Ανέστη», παιδιά σκαρφάλωναν στις οροφές των τραμ, ενώ απ' άκρη σ' άκρη αντηχούσε ο Εθνικός Ύμνος.

 Ζούμε στην εποχή όπου το «σκέφτομαι, άρα υπάρχω» αντικαταστάθηκε από το «ποστάρω, άρα επιβεβαιώνομαι». Η προσοχή έγινε το ακριβότερο νόμισμα και η βιομηχανία των influencers δημιούργησε τους νέους της «ιεροκήρυκες». ​Όμως, πίσω από τα τέλεια φίλτρα και τα χαμόγελα των 15 δευτερολέπτων, κρύβεται μια βαθιά ηθική και συναισθηματική αποδόμηση. ​Η Μηχανή της Ντοπαμίνης : Τα likes δεν είναι απλές αντιδράσεις· είναι ένας αλγόριθμος εθισμού. Μετράμε την αξία, την ομορφιά και την επιτυχία μας με αριθμούς followers. ​Η Ιδιωτικότητα ως Εμπόρευμα : Σχέσεις, χωρισμοί, ανασφάλειες, ακόμα και τα ίδια τα παιδιά (sharenting) μετατρέπονται σε χορηγούμενο περιεχόμενο. ​Ο Ναρκισσισμός ως Αρετή : Η ενσυναίσθηση και η σεμνότητα παραμερίζονται. Τη θέση τους παίρνει το rage-baiting (η τεχνητή προκλητικότητα για views) και η λατρεία του εύκολου πλούτου χωρίς κόπο και παιδεία. ​Η Ρίζα του Κακού ​Η τεχνολογία είναι απλώς το μέσο. Η ρίζα είναι το υπαρξιακό μας κενό. Όταν ο άνθρωπος δεν νιώθει πλήρης γι' αυτό...

  Σαν σήμερα, στις 13 Οκτωβρίου του 1904, η ελληνική γη της Μακεδονίας ποτίστηκε με το αίμα ενός αληθινού ήρωα. Στο ορεινό χωριό Στάτιστα, ο Παύλος Μελάς άφηνε την τελευταία του πνοή, περνώντας στο πάνθεον των αθανάτων της ελληνικής ιστορίας και σφραγίζοντας με τη θυσία του τη μοίρα του Μακεδονικού Ελληνισμού. ​Ο Παύλος Μελάς δεν ήταν ένας τυχαίος μαχητής. Ήταν ένας αξιωματικός με λαμπρή καριέρα, ένας άνθρωπος της αστικής τάξης των Αθηνών, πατέρας και οικογενειάρχης, που είχε μπροστά του μια άνετη και ασφαλή ζωή. Κι όμως, άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας. Όταν η Μακεδονία υπέφερε κάτω από τον οθωμανικό ζυγό και τις ανελέητες διώξεις των κομιτατζήδων, ο Μελάς δεν περιορίστηκε στα λόγια ή στις ανέξοδες διακηρύξεις. Έπραξε το χρέος του: φόρεσε τον ντουλαμά, πήρε το όπλο και πέρασε τα σύνορα για να σταθεί δίπλα στους δοκιμαζόμενους αδελφούς μας. ​Ο θάνατός του λειτούργησε ως ηλεκτροσόκ για το ραθύμως καθεύδον ελληνικό κράτος. Η είδηση της θυσίας του συγκλόνισε το Πανελλήνιο, αφύπνισε τις...